Lost.

Wij gingen vroeger elk jaar op vakantie naar Luxemburg. In de buurt van Echternach. Ze hebben daar zo een gekke processie, en daar ben ik precies aan bezig. Drie stappen vooruit, twee achteruit. Alleen ziet die processie er sierlijker uit dan hoe ik het doe denk ik.

En zo zat ik gisteren ineens weer in een enorme put. Waren er pillen. En veel slaap door te veel pillen. En de dokter. En het ziekenhuis. En crisisopvang. En vooral heel veel tranen. Omdat ik dit niet alleen kan. Omdat ik andere mensen door een breuk heen zien stappen en vastbesloten zeggen “voor mij is elk einde een nieuw begin, bring it on”. Omdat ik mezelf zo een zwak figuur vind nu. Omdat het mij gewoon niet schijnt te lukken uit een negatieve spiraal te geraken.

Ik wil terug drie jaar zijn en iemand hebben die voor mij zorgt. Die zich over mij ontfermt en alles wegtovert. Ik zou bijna zeggen “ik wil mijn mama”, maar mijn mama heeft sinds haar zwembadzaagnamiddag niet eens meer gebeld om te vragen of het wel gaat of niet, dus ik wil mijn mama niet. Ik wil een mama. Troost.

It’s one small step..

Sms van een lieve vriendin deze morgen, ik was eigenlijk nog maar net wakker en het was stiekem eigenlijk ook al bijna deze middag, “gaan we seffes effekes rap iets eten?”.

Mijn eerste idee was “pfff, moet dat?”. Maar dan beslist om toch te gaan, omdat ik anders om 18u nog in pyama naar national geographic zou zitten staren. Gnothi seauton.

En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. “Effekes rap iets eten” resulteerde in iets eten, in de mcdonalds ne McFlurry met neuzekes met twee lepels gaan halen, een cadeautje gaan kopen voor mijn oudste dochter want vriendin gaat naar NY en wilde haar toch ook iets geven, samen stof gaan kopen voor het kleedje voor de jongste dat ik nog tegen zondag moet afhebben, lippenstift gaan testen en ons ten schande maken in het kruidvat, in speelgoedwinkels het kind gaan uithangen en het ons niet aantrekken om af te sluiten met ne goeie cocktail op een terraske in de zon.

Om mij dan te realiseren dat ik al vier uur niet aan hem gedacht had. En dat ik luidop gelachen heb. En genoten, van de zon, van vriendin en van onstpannen zijn.

Vele kleine stapjes maken ook ne hele afstand zeker?

School’s out for summer.

Vandaag heb ik mij toch maar naar de allerlaatste les van dit schooljaar gesleept. De goesting was ver te zoeken na de zoveelste rotnacht en barstende koppijn, maar toch was ik dapper.

En nu staan ze helemaal voor de deur, de examens. Ik heb er ne heilige schrik voor gekregen en negeer die dikke boeken met hun angstwekkende moeilijke woorden zoveel mogelijk, alsof het dan niet bestaat allemaal.

Na de les heb ik mij terug in mijn bed gelegd tot een stuk in de namiddag, ook niet altijd het beste idee, want na het opstaan voelde ik mij eigenlijk nog mottiger. Ik zou stilaan eens een lijst moeten maken van wat ik moét doen, want ik ben bang dat ik de komende weken ook weer helemaal ga laten passeren in een waas van verdriet en zo ook een stuk toekomst zelf verknoei..

Over een week is het lentefeest van mijn oudste dochter, daar moet nog heel wat voor gebeuren, maar de fut om het ook effectief te doen is ver te zoeken. En dan de week erna examen BTW, de week erna examen Aanvullend boekhouden en de week daarna examen Vennootschaprecht. En ergens daar tussenin zou ik ook nog eens terug op mijn werk moeten geraken en daar proberen doen wat ik hoor te doen.

Bid anders eens allemaal effekes mee voor een heus Mirakel.

Outside it’s now raining and tears are falling from my eyes..

De kinderen zijn terug naar hun vader.

*slaakt een lichte zucht van verlichting*

Ik weet niet hoé ik deze week overleefd heb, maar ik heb het gedaan, met mijn verstand op nul en de blik op oneindig.

En nu weer een lege week voor mij, nu ja, niet leeg, maar wel zonder kinderen. Een week waar ik wel weer een beetje bang voor ben want dan vallen de dagelijkse routines ook weg. Opstaan moét niet (nog altijd ziekenverlof), eten maken moét niet want er zeurt niemand voor eten (mijn maag heeft dat al een tijdje geleden opgegeven denk ik), gewone structuur gaat weer wat ontbreken.

Ik ben vanmorgen terug naar de dokter geweest omdat het niet betert, integendeel zelfs. Ik zeg zo vaak tegen mezelf op een dag “mens, raap u bij mekaar en ga door”, maar het mens luistert niet. Ik weet niet wat dat is, maar ik geraak gene meter vooruit. Er is natuurlijk ook wel al een hele voorgeschiedenis in die relatie die ik hier niet helemaal ineens kan neerpennen maar het komt er wel een beetje op neer dat de spanning al maanden, zoniet jaren in mijn lijf zit. Ik heb soms het gevoel dat ik niet eens meer weet hoe dat moet of hoe dat voelt, helemaal ontspannen zijn.

Toegeven dat ik er ff helemaal onderdoor zit, is eigenlijk een van de moeilijkste dingen in heel dit gedoe. Iedereen ziet mij blijkbaar als iemand die stevig met de voeten op de grond staat en alle touwtjes wel in handen heeft, maar eigenlijk ben ik nu vooral heel klein.

These are the days when you wish you’re bed was already made..

Vandaag is zo een dag dat ik heel de tijd aan iedereen wil vragen of het nu al avond is.

Teveel te doen, te weinig moed om het ook effectief te doen, maar geen keuze.

Ik heb de dag opgedeeld in stapjes, om het overzicht, en mijn verstand, niet te verliezen.

Kinderen naar school brengen, naar de veritas, kinderen gaan halen, eten geven, eentje naar een verjaardagsfeestje, terug naar huis, tweede naar de voetbaltraining, blijven kijken want de moeite niet om over en weer te rijden, verjaardagsfeestjesmeisje ophalen, voetbalmeisje ophalen, naar huis, eten, badtijd, bedtijd, weentijd.

En vooral naar dat laatste kijk ik nu al ongelofelijk uit, dat moment dat ik straks alleen ben en in mijne zetel kan ploffen met mijn doos zakdoeken.

Er ademt ook een enorme deadline voor school in mijne nek. Morgenavond, middernacht, moet er iets binnen zijn.. Het zijn 24 mini-opdrachtjes die samen een grote vormen, ik heb er gisteren drie gedaan en toen heb ik heel de boel letterlijk trillend aan de kant geschoven omdat ik gewoon niet eens meer kon nadenken. Ik begreep er geen fluit meer van ineens. En dat met mijne eerste examen dat eraan komt op 11 juni. Hopeloos.

Feels like I’m going to lose my mind..

Ik ben zo moe.

Mijn vrienden zijn schatten, laat dat eerst ff duidelijk zijn. Een voor een, ik word opgevangen in gouden handen.

Maar de gouden handen werken nu ff een klein beetje verstikkend. Elke dag staat hier wel iemand. Om mij naar buiten te sleuren. Om wat te babbelen. Om gewoon maar samen naar Komen Eten te kijken. Om te koken. Om mij Goede Raad te geven.

En ik wil zo hard niet ondankbaar overkomen, maar dat moét voor mij niet altijd. Gisteren vroeg een vriendin of ze vanavond kon langskomen. Ik durf daar niet zo goed neen op zeggen maar ik heb toch gezegd dat ik echt liever effekes alleen wilde zijn, dat ik daar ook effe nood aan had, gewoon eens effekes hersenloze tv kijken, alleen, waarschijnlijk met een doos cleenex naast mij ja, maar kom.

Dat antwoord werd van tafel geveegd en deze namiddag kreeg ik een mail “ik vind dat geen goed idee dat gij vanavond alleen zit te wenen, ik kom om acht uur. En woensdag kom ik om zes uur, dan kook ik voor u en de kinderen”. En zo geschiedde, ze was hier om acht uur, om negen uur ging de bel nog eens, stond er nog iemand die eens effekes kwam kijken hoe het ermee ging. En nu, net voor elf uur, heb ik net iedereen buitengekregen.

Mij concentreren op gesprekken over blackberries vs iphones, praten over de kinderen van de zus die nu net hun tanden beginnen te wisselen, praatjes over dingen van tien jaar geleden, “haha, weet ge nog?”..

Moe. Zo moe. Ik wil dan roepen dat ze mij effe moeten laten. Dat als ik mijn bel afzet, dat dat ook betekent dat ze mij met rust moeten laten, en niet dat ze een half uur op mijn deur moeten staan kloppen tot ik uiteindelijk uit pure irritatie die deur zal komen opendoen. Dat het mij echt wel geen kwaad zal doen om eens effekes alleen te zijn, zeker niet als ik zelf voel dat ik dat nodig heb na vier uur gehannes met kinderen en geconcentreer om mij recht te houden.

Ze bedoelen het zo goed. Maar als ik neen zeg, bedoél ik ook echt wel neen. En als ik dan zo duidelijk aangeef als gisteren dat ik het ff niet wil en dat wordt zomaar overruled omdat De Wereld dat geen goed idee vindt, voel ik mij een beetje verstikt.Wat voor zin heeft het dan om mijn grenzen aan te geven als er toch maar overheen gewalst wordt?

Maar in alle geval, ik moet niet koken woensdag.. *zucht*

Crash boom bang.

Ik had een hele goeie voormiddag vandaag, ik stond er zelf verstomd van hoe vlot alles ging.

Tot ik ging zitten met een boterhammeke, daar was hij, de crash. Stevige crash. Herinneringen vliegen door mijn hoofd. Alleen maar goeie natuurlijk. De kleinste details eerst. Dingen waar ik in geen tijden aan gedacht heb. En ik veranderde weer in een ontroostbaar klein meisje. Dikke, dikke tranen. Zo moeilijk kunnen loslaten.

Ik vraag mij af hoe lang ik die dikke ogen aan de schoolpoort kan blijven steken op een oogontsteking of twee.

Drowning.

Ik had een woensdag noodkreet naar mijn moeder verstuurd. Ik zag het niet zitten om heel de zondag alleen met de kinderen door te brengen hier, ik heb gene fut om ze zelf te entertainen en ik denk dat ik de enige kinderen in de wereld heb die na tien minuten in de speeltuin naast mij komen zitten op het bankje, zuchtend vragend of we nu al naar huis gaan.

Aan mama gevraagd of ik aub vandaag tot bij haar kon gaan, situatie uitgelegd en gezegd dat ik het heel moeilijk heb en zo weinig van de kinderen kan verdragen en dat ik het effekes nodig had dat iemand het mij heel effe uit handen zou nemen. Dat kon, na veel gezucht en ge-hm. Wat ik al mega-irritant vond want ik doe al-tijd al-les al-leen (dat is voor het extra drama ja, die streepjes), en als ik haar om hulp vraag, is het écht wel erg want daar ben ik dus wel veel te fier voor. Maar nu ging het niet alleen.

Héél de namiddag heeft ze zitten emmeren over een opendeurdag van het zwembad waar ze nu niet naartoe kon. En dat het maar goed was dat ik van dat Stuk Ongeluk af was. En dat ik nu maar ff door de hel moet, dat dat bij het leven hoort, dat ik om te beginnen maar niks met hem had moeten beginnen. Ik jankte bijna van pure frustratie, ipv door mijn verdriet. Als mijn kinderen mij later met de tranen in hun stem bellen om te zeggen dat ze het niet meer trekken, kan ik mij niét voorstellen dat ik ambetant ga lopen omdat ik nu eens niet kan gaan kijken hoe de filters van het zwembad nu eigenlijk werken. Dan gaan mijn armen open en mogen ze janken zo hard en zoveel ze willen. En om half zes moesten we weg, want ze gingen eten. Nee, ik had het niet expliciet gevraagd, maar wel gehoopt dat er ook ff drie borden bij gezet konden worden, omdat ik nog een uur moet rijden voor ik thuis was, eer ik dan weer eten gemaakt had en alles, het leek mij weer onoverkomelijk.

En nu ben ik gewoon zo uitgeput. Van mij toch maar sterk houden. Van de kerk in het midden houden en niet te boos te worden omdat zij een totaal gebrek aan empathie tentoonspreidde. Van mij helemaal te moeten focussen op het niet in tranen uitbarsten omdat ik mij nu ook nog door mijn moeder totaal in de steek gelaten voel. Van het mij concentreren op 140 km rijden met tranen in de ogen.

Nu ben ik zelf echt geen modelmoeder, er zijn er hier die weten dat mij dat soms zelfs dik mijn voeten kan uithangen allemaal, maar als die van mij ooit troost, liefde en steun nodig hebben, ik zal er verdomme Zijn.

This house is full of noise.

Ik had wel zo een beetje een vermoeden dat het zwaar zou worden met de kinderen in huis, maar ho. HO. Ik moet dat hier van uur tot uur bekijken of ik word gek. Hyperventilatieaanvallen wisselen af met stevige paniekaanvallen. Ik voel mij verweesd en zo verdrietig.

Ik heb ze aan het tekenen gezet en seffes moét ik van mezelf ermee naar buiten. Ze zitten al weken naar dat hele cosmogolemgedoe op ketnet te kijken en dat ding staat nu in Leuven, dus ga ik toch tenminste die twee kleintjes een plezier doen door daar met hen eens naartoe te gaan.

Mezelf letterlijk verplichten van de ene voet voor de andere te blijven zetten en vooral niet nadenken. Can someone please make this stop?

Donker.

Het is zwaar. Mijn leven lijkt op pauze te staan terwijl de rest van de wereld maar doordraait. Als ik al de moed vind om buiten te komen, lijkt het alsof ik in mijn eigen gekke coconnetje van verdriet zit, alsof ik net uit mijn ruimteschip gestapt ben en op een hele gekke planeet terecht gekomen ben waar iedereen weet hoe het moet en ik alleen maar wezenloos kan zitten zijn.

Ik begin het serieus op mijn zenuwen te krijgen van de dooddoeners waarmee ik rond de oren geslagen word. Na de regen komt zonneschijn. Al zijn de wolken nog zo donker, de zon is niet weg. Alles heeft zijn tijd nodig. Er zijn nog zoveel vissen in de zee. Hoe dikwijls ik al “ZWIJG TOCH” heb willen gillen naar mensen die daar weer mee komen aanzetten.. Ik wéét het. Dat komt vast wel goed. Ooit. En ik weet dat ze het allemaal zo goed bedoelen, maar ik kan er stilaan niet meer tegen.

Ik moet hier door zien te komen. Ik weet niet hoe. Ik ben doodsbang voor hoe de toekomst er gaat uitzien. Ik moet een manier vinden waarop ik terug een beetje begin te functioneren want morgenvroeg over drie weken leg ik mijn eerste examen van eerste zittijd af en to be honest, ik zie het niet gebeuren..

Ik heb mij maandag en dinsdag naar mijn werk gesleept, omdat ik bang was om hier helemaal gek te worden, maar dinsdag heeft HR mij terug naar de dokter gestuurd. Waar ik vervolgens drie kwartier heb zitten discussieren met twéé dokters omdat ik er echt niet van overtuigd ben dat thuisblijven mij vooruit gaat helpen. Discussie verloren. Tot zes juni thuis.

Enerzijds dé kans om te studeren want als ik dat ook nog allemaal na mijn werk ‘s avonds moet doen, gaat het helemaal niet lukken, maar dat mijn hoofd daar nu echt niet naar staat, dat kunnen jullie wel raden zeker..

Anderzijds, ik lig nu al drie dagen in mijn bed tot een gat in de namiddag te wenen. Tot ik mezelf er dan echt uit en onder de douche schop en iets moet doén van mezelf. Al is het naar de apotheker wandelen. Op die manier denk ik niet dat die twee weken mij echt gaan helpen..

Vandaag zijn wel de kinderen teruggekomen van bij hun vader, dus op een of andere manier ga ik er toch moeten staan deze week. Hoe ik in godsnaam in staat ga zijn om ‘s avonds zelfs maar vier patatten te schillen, ik weet het niet, maar ik ga toch moeten, op een of andere manier. En laat mij aub niet denken aan voetbaltraining, balletles en op tijd op school geraken, liefst gevoed, aangekleed en gewassen.

Ik heb nu nogal een strikt medicatieschema gekregen van de dokter. Ik verzet er mij eigenlijk met hand en tand tegen, tegen al die pillen, maar ik voel ook wel dat het niet gaat. Het moeilijkste was nog wel dat effectief ook toegeven, aan mijn collega’s, aan de dokters, aan mijn vriendinnen. Ik Kan Niet Meer. En het is niet alleen die breuk, het is de stress van ervoor, het is het gedoe van maanden dat er nu ineens uitkomt precies en het is gewoon allemaal effekes te zwaar om dragen alleen.